ای عشق مدد کن که به سامان برسیم

                                               چون مزرعه تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار یا یار به من

                                                یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم

پژمرده شدم.بابابزرگ برام خیلی عزیز بود .احساس میکنم برکت زندگیم رو از دست دادم....

ولی افسردگیم ورای این مصیبته.......دوست دارم برم یه جایی که هیچکس نباشه فقط من باشم و

خدای خودم..........................

 نام مرا بر کف دستت ای دوست

 تا به هنگام قنوت

                          نبری از یادم...

در زمانهاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود، فضيلت ها

 و تباهي ها دور هم جمع شده بودند، آنها از بی كاری خسته و كسل شده

 بودند.
ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت بياييد يك بازي بكنيم مثل قايم باشك.همگي از

 اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فرياد زد، من چشم مي گذارم و از

 آنجايي كه کسی نمي خواست دنبال ديوانگي برود همه قبول كردند او

 چشم بگذارد.ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست و شروع

 كرد به شمردن .. يك .. دو .. سه .. همه رفتند تا جايي پنهان شوند.

 گل رز پنهان شده است.

ديوانگي شاخه چنگك مانندي از درخت چيد و با شدت و هيجان زياد آن را در

 بوته گل رز فرو كرد و دوباره و دوباره تا با صداي ناله اي دست كشيد عشق

 از پشت بوته بيرون آمد درحالی که با دستهايش صورتش را پوشانده بود و

 از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون مي زد شاخه به چشمان عشق فرو

 رفته بودند و او نمي توانست جايي را ببيند او كور شده بود! ديوانگي گفت

 من چه كردم؟ من چه كردم؟ چگونه مي توانم تو را درمان كنم؟ عشق

 پاسخ داد تو نمي تواني مرا درمان كني اما اگر مي خواهي كمكم كني مي

 تواني راهنماي من شوي.

این روزها دوباره سرم به کتابهای متعدد تخصصی برای آزمون ارشد گرمه.

فعلا که ذوق و شوق خوندنم زیاده.امید به خدا..............

بازم محتاج دعا هستم.

عجب ای دل عاشق تو ام حوصله داری

تو این سینه نشستی هزارتا گله داری

یه روز عاشق نوری یه روزی سوت و کوری

یه روز مثل حبابی یه روز سنگ صبوری

پر از شک و هراسی همیشه بی حواسی

پر از حرفی و خاموش یه قصه و فراموش

***********

پر از راز نگفته یه کوله بار بر دوش

یه بی طاقت خسته به انتظار نشسته

یه روز رفیق راهی سفر پای پیاده

به اندازه ی عشقی پر از حرفای ساده

واسه روزای رفته سفر قصه ی خوبه

چراغ روشن راه قشنگی غروبه

سحرگاهان که عرش کبریایی میسراید نغمه توحید

تو که آهسته میخوانی قنوت لحظه هایت را

میان ربنای سبز دستانت دعایم کن دعایم کن...

دلم لک زده بود که به وبلاگم سری بزنم و مطلب جدیدی بنویسم اما سرم خیلی شلوغه.شیفت های کمر شکن و متوالی شب زنده داری ها و ...بی خوابی و ....ولی خدا رو شکر

از اول ماه تا امروز آف نداشتم خدا رو شکر امروز و فردا را اگر خدا بخواد آفم.

این مثنوی حدیث پریشانی من است

بشنو که سوگنامه ویرانی من است

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام 

بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانی ام

با رفتنت به خاک سیه می نشانی ام

گفتی زمین مجال رسیدن نمیدهد

بر چشم باد فرصت دیدن نمیدهد

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است

معیار مهرورزیمان سنگ بودن

دیگرچه جای دلخوشی و عشقبازی است

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه قرن آهن است

من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرفهای غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

این ها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوکی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند

این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند

یعقوب درد میکشد و کور میشود

یوسف همیشه وصله ناجور میشود

اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند

منصور را هرآینه بر دار میزنند

اینجا کسی برای کسی کس نمیشود

حتی عقاب در خور کرکس نمیشود

جایی که سهم مرگ به جز تازیانه نیست 

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما میرویم چون دلمان جای دیگراست

ما میرویم هر که بماند مخیر است

ما میرویم گر چه ز الطاف دوستان

بر جای جای پیکرمان زخم خنجراست

دل خوش نمیکنیم به عثمان و مذهبش

در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما مرویم مقصدمان نا مشخص است

هر جا رویم بی شک از این شهربهتراست 

از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم

اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما میرویم ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشتن یک مرد فاجعه است

دیری است رفته اند امیران قافله

 ما مانده ایم و قافله پیران قافله

اینجا دگرحساب من و پای لنگ نیست

باید شتاب کرد مجال درنگ نیست

بر درب آفتاب پی تاج میرویم

ما هم بدون باج به معراج میرویم